ذكر توجّه امام حسين ، عليه السّلام ، از مكّه به جانب عراق در روضة الصفا آورده كه در آن زمان كه مسلم بن عقيل در خانهء هانى بن عروه رحل اقامت انداخت و اشراف و اعيان كوفه به دو رجوع نموده قاعدهء بيعت تمهيد دادند و هيجده هزار يا بيست هزار مرد جرّار كرّار نامدار سر ارادت بر خط هوادارى و متابعت او نهادند ، مسلم كتابتى به امام حسين ، عليه السّلام ، نوشت و صورت حال به موقف عرض رسانيد و استدعاى قدوم شريف نموده . چون اين مكتوب به حسين رسيد آهنگ رفتن عراق ساز كرد و روى به تهيّهء اسباب سفر آورد ، دوستان و هواداران او را اين صورت موافق ننمود ، امّا هرچه آن جناب را از رفتن منع فرموده مدعاى خويش را به اقامت دلائل و براهين مؤكّد ساختند مفيد نيفتاد . آخر الامر عبد اللّه عباس به خدمت امام حسين ، عليه السّلام ، شتافته گفت : اى پسر عمّ مىشنوم كه عزيمت كوفه دارى ؟ فرمود : آرى . ابن عباس گفت : يابن رسول اللّه ، از مكّه بيرون مرو و مفارقت خانهء خدا اختيار مكن كه پدرت ترك حرمين نموده توجّه به عراق فرمود ، ديدى كه به درجهء شهادت رسيد . اهل كوفه همان مردم‌اند كه قصد برادرت كرده و اسباب او را غارت نموده زخم بر او زدند . تو از ايشان ايمن مباش و بر قول ايشان اعتماد مكن كه سخن ايشان را اعتماد نشايد و از ايشان وفاى عهد و پيمان نيايد . عمرو بن عبد الرحمن الحارث بن الهشام المخزومى نيز به دلائل بسيار منع آن حضرت نمود . « 1 » امام حسين ، عليه السّلام ، فرمود : يابن عباس ، اين قضيّه نسبتى به آنها ندارد ؛ چه مسلم بن عقيل به من نامه‌اى نوشته و التماس نموده كه متوجّه عراق شوم ، شايد كار حقّ تمشيت يافته مهم باطل درهم شكند . حالا بر من حجّت شده [ 103 ب ] اگر نروم عند اللّه چه جواب گويم ؟ ابن عباس گفت : هنوز والى يزيد در شهر است و آن مملكت در تصّرف كسان اوست . اگر كوفيان حاكم خود را از شهر اخراج كنند و ولايت بصره را متصرّف شوند بدان صوب متوجّه شدن صواب است . اگر چنان نكنند هرآينه تو را با لشكر يزيد جنگ بايد كرد و مبادا كه در آن واقعه از ايشان نصرت به ظهور نيايد و شما بىكس و بىفريادرس بمانيد . امام حسين ، عليه السّلام ، فرمود : در اين سخن انديشه كنم و فردا جواب باز دهم . ابن عباس برفت . و امام حسين ، عليه السّلام ، براى رفتن كوفه از مصحف فال گشود ، اين آيه آمد : كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ إِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ « 2 » . امام حسين فرمود كه صدق اللّه و صدق رسول اللّه . سخن جدّ بزرگوار خود كه در خواب شنيدم و كلام پروردگار خود كه فال گشودم

--> ( 1 ) . صلاح‌انديشى عمرو بن عبد الرحمن را در الكامل ( ج 5 ، ص 135 ) نهاية الأرب ( ج 7 ، ص 155 ) تاريخ طبرى ( ج 7 ، ص 2963 ) بخوانيد . ( 2 ) . هر نفسى چشندهء مرگ است و البتّه مزدهاى شما روز قيامت به تمام داده خواهد شد ؛ ( آل عمران ، 185 ) .